Rasbeschrijving:
Dit is een van de bekendste rassen van de wereld. De eerste honden stammen af van dieren die gebruikt werden om schaapskudden te beschermen tegen wolven. De Bronshonden (dan moeten we 20.000 jaar de oudheid in) waren eigenlijk te klein voor deze taak en werden daarom gekruist met de wolf. Naderhand bleken deze dieren te groot en uit de kleinere nakomelingen ontstonden uiteindelijk deze herdershonden. De Duitse ritmeester Von Stephanitz heeft veel invloed gehad op de huidige Duitse herder. Hij verbeterde het karakter en uiterlijk van dit ras. In 1891 werd de standaard opgesteld voor dit ras.

Kenmerken:
Algemeen: De Duitse Herdershond oogt harmonieus. Vrij lang lichaam, sterke botten en goed gespierd. Diepe niet te brede borst met licht gewelfde ribben. De rug loopt naar het kruis toe licht af. Benen zijn niet te lang. Middelmatig lange hals zonder keelhuid.
Kleur: Eenkleurig zwart, ijzergrauw, of deze kleuren met bruine tot grauwwitte aftekeningen, wolfskleur.
Hoofd en schedel: Hoofd is in harmonie met de grootte van de hond. Het is lang, droog en goed gesneden. Van achteren is de schedel breed, smaller wordend naar de neus toe met slechts een lichte stop tussen de ogen. Diepe voorsnuit, snuit krachtig en lang. Amandelvormige ogen en liefst donker van kleur. Grote en staande oren. Schaargebit.
Staart: Reikend tot aan het spronggewricht. In rust hangt de staart met een bocht omlaag, onder spanning hoger gedragen, echter nooit hoger dan de ruglijn gedragen.
Voeten: Kort en rond.
Beharing: Dicht, recht, hard, stokharig en goed aanliggend.
Schofthoogte: Reu: 60 - 65 cm, Teef: 55 - 60 cm.

Aard:
Zeer intelligent en leergierig, gehoorzaam, sociaal, vriendelijk, temperamentvol, attent, waaks en beschermend, moedig, zelfbewust, aanhankelijk, onvoorwaardelijk trouw aan zijn baas en diens gezin.

Verzorging:
De vacht van deze hond heeft relatief weinig verzorging nodig. Met name in de ruiperiode kan het zogenaamde herderharkje goed van pas komen voor de dode of losse haren te verwijderen.

Opvoeding:
De Duitse Herder is in de hele wereld de meest gebruikte blindengeleidehond, lawinehond, speurhond, waak– en verdedigingshond en politiehond. Voor gehoorzaamheidsproeven slagen de meeste met lof. Het is eigenlijk onnodig te vertellen dat dit ras veel mogelijkheden biedt. De hond wil graag van u leren, is intelligent en leert relatief snel. Werk veel met uw stem. Het overgrote deel van de Duitse Herder aanbidt zijn baas en heeft behoefte aan contact. Wanneer u dus weinig tijd hebt, doet u er verstandig aan geen Duitse Herder aan te schaffen. In zijn land van oorsprong wordt de Duitse Herder nog steeds ingezet als herdershond bij de kudde.

Sociale aanleg:
De Duitse Herdershonden kunnen,mits ze goed gesocialiseerd zijn, prima overweg met soortgenoten, andere dieren en kinderen, maar ongewenste bezoekers worden tot staan gebracht. Van nature zijn deze herdershonden erfvast, wat betekend dat ze geen neiging hebben tot weglopen.